ఒక విద్యార్థి ఉద్యమం విద్యాసంస్థల ప్రాంగణాల నుంచి పుట్టి, ఏడు దశాబ్దాల పాటు దేశవ్యాప్తంగా విస్తరించి, కోట్లాది మందిని ప్రభావితం చేయడం వెనుక కేవలం రాజకీయ నినాదాలే ఉంటాయా? ఉండవు. 1949 జూలై 9న అఖిల భారతీయ విద్యార్థి పరిషత్ (ABVP) ఆవిర్భవించినప్పుడు నాటి యువతరం గుండెల్లో ఒక బలమైన తపన ఉంది. వందల ఏళ్ల పరాయి పాలన సృష్టించిన నైరాశ్యాన్ని పూడ్చడం, విచ్ఛిన్నమైన జాతీయ భావాలను మళ్లీ ఏకం చేసి దేశ పునర్నిర్మాణంలో భాగస్వామ్యం చేయడం వారి అసలైన లక్ష్యం.
1971 నాటి జాతీయ సదస్సులో ఒక అసాధారణమైన నినాదాన్ని ముందుకు తెచ్చారు: "విద్యార్థులు రేపటి పౌరులు కాదు, నేటి పౌరులు." విద్యార్థి శక్తిని దేశ శక్తిగా మార్చాలన్న ఈ పిలుపు నాటి క్యాంపస్లలో ఒక నిశ్శబ్ద విప్లవానికి నాంది పలికింది.
కానీ, ఇంతటి సుదీర్ఘ ప్రస్థానం తర్వాత ఇవాళ్టి డిజిటల్ యుగంలో క్యాంపస్ల పరిస్థితి ఏమిటి? ఢిల్లీ పీఠంపై కూర్చున్న పాలకుల నుంచి రాష్ట్రాల ముఖ్యమంత్రుల వరకు గమనించాల్సిన సామాజిక వాస్తవాలు ఇక్కడే ఉన్నాయి. నేటి విద్యార్థి లోకం అసలైన జాతీయ బాధ్యతను గుర్తించగలుగుతోందా? లేక కేవలం తాత్కాలిక ప్రయోజనాల వైపు మొగ్గు చూపుతోందా? ఈ ప్రశ్న ప్రతి ఒక్కరూ వేసుకోవాలి.
రచనాత్మక దృక్పథం.. జాతీయ సమైక్యత
ఏ ఉద్యమమైనా వ్యవస్థలను విచ్ఛిన్నం చేయడం కంటే, వ్యవస్థల నిర్మాణానికి తోడ్పడినప్పుడే దానికి అసలైన గుర్తింపు దక్కుతుంది. కేవలం నిరసనలకే పరిమితం కాకుండా, దేశ నిర్మాణంలో భాగస్వామ్యం వహించే రచనాత్మక దృక్పథం ఇవాళ ప్రతి క్యాంపస్కూ అవసరం. విపత్తులు వచ్చినప్పుడు సహాయక చర్యల్లో దూకడం, గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో సామాజిక సర్వేలు చేయడం, ఈశాన్య రాష్ట్రాల విద్యార్థులను మిగతా భారత్తో ముడిపెట్టే 'SEIL' (స్టూడెంట్స్ ఎక్స్పీరియన్స్ ఇన్ ఇంటర్స్టేట్ లివింగ్) వంటి వినూత్న కార్యక్రమాల ద్వారా నాడే విద్యార్థి ఉద్యమాలకు ఒక బలమైన పునాది వేశారు.
ప్రాంతీయ, భాషా, సామాజిక విభేదాలను పక్కనబెట్టి భారతీయులంతా ఒక్కటే అనే భావన యువతలో బలంగా నాటుకోవాల్సిన అవసరం నేడు ఎంతైనా ఉంది. చదువుకునే వయసులోనే విద్యార్థులు బాధ్యతాయుతమైన పౌరులుగా ఎదిగినప్పుడే దేశ సమగ్రతకు నిజమైన భరోసా లభిస్తుంది.
విద్యాసంస్థల వ్యాపారీకరణ
ఇవాళ విద్యా వ్యవస్థ తీవ్రమైన సంస్కరణలు కోరుకుంటోంది. కార్పొరేట్ శక్తుల చేతుల్లో విద్య అనేది ఒక పెద్ద వ్యాపారంగా మారిపోయింది. కేవలం ఒక సర్టిఫికెట్ సంపాదించడం, లక్షల ప్యాకేజీల కొలువు దక్కించుకోవడమే జీవిత ధ్యేయంగా యువతను మార్చేస్తున్నారు. మన ఘనమైన సంస్కృతిని, చరిత్రను, సామాజిక స్పృహను బోధించని చదువులు ఎంతవరకు సార్థకమవుతాయి? చదువు కేవలం వ్యక్తిగత కెరీర్ కోసం మాత్రమే కాదు, తోటి సమాజం పట్ల బాధ్యతను, నైతిక స్థైర్యాన్ని ఇవ్వాలి.
సాంకేతిక, వైద్య విద్యార్థులలో దాగి ఉన్న సృజనాత్మకతను వెలికితీసేందుకు 'డిపెక్స్', 'సృజన్', 'సృష్టి' వంటి జాతీయ వేదికలను అన్ని క్యాంపస్లలోనూ బలోపేతం చేయాల్సిన అవసరం ఉంది. దేశాన్ని పట్టి పీడిస్తున్న అంతర్గత శక్తుల కుట్రలను, విచ్ఛిన్నకర ధోరణులను మేధోపరంగా ఎదుర్కొనే శక్తిని, ఆరోగ్యకరమైన విమర్శనాత్మక ఆలోచనను క్యాంపస్లలోనే నూరిపోయాలి. అయితే తరం మారుతున్న కొద్దీ, డిజిటల్ పరధ్యానం పెరిగి విద్యార్థుల్లో ఆ సిద్ధాంత నిబద్ధత, సామాజిక బాధ్యత కొరవడటం వల్లే క్యాంపస్ వాతావరణం కొన్నిసార్లు దారి తప్పుతోంది.
ప్రగతికి యువశక్తే అసలైన ఇంధనం
దేశ ప్రగతి అనేదికేవలం ప్రభుత్వాల (governments) వల్లనో లేదా తాత్కాలిక సంక్షేమ పథకాల వల్లనో సాధ్యం కాదు. వ్యవస్థల్లో సానుకూల మార్పు అనేది సమాజం లోపలి నుంచి, విద్యావంతులైన యువత ఆలోచనల నుంచి మొదలవ్వాలి. ప్రభుత్వం ప్రవేశపెట్టిన జాతీయ విద్యా విధానం (NEP) వంటి సంస్కరణల ద్వారా మన పురాతన విలువల గుర్తింపుతో పాటు ఆధునిక సాంకేతికతను యువతకు అందించే అద్భుతమైన మార్గం సుగమమైంది. అయితే ఈ విధానాలు కేవలం కాగితాలకే పరిమితం కాకుండా క్షేత్రస్థాయిలో వేగంగా అమలు కావాలి.
జాతీయ విద్యార్థి దినోత్సవం జరుపుకుంటున్న ఈ తరుణంలో, ఆనాటి జాతీయ నిర్మాణ ఆశయాలను స్మరించుకుంటూ, కేవలం ఉపన్యాసాలకే పరిమితం కాకుండా ప్రతి విద్యార్థి సమాజ హితం కోసం నడుం బిగించాలి. క్రమశిక్షణ, నిబద్ధత, దేశ ప్రయోజనాలే పరమావధిగా సాగే అసలైన యువశక్తే నవభారత ప్రగతికి అసలైన ఇంధనం అవుతుంది. ఇవాళ్టికైనా ఈ దిశగా అడుగులు మరింత బలంగా పడతాయని ఆశిద్దాం! - పగిళ్ళ నవీన్ పి.ఎన్.ఆర్
Read latest Viral News and Telugu News
Updated: 10 Jul 2026 | 12:46 PM IST